اي سزاي كَرَم و نوازنده‌ي عالم؛

نه با وصل تو اندوه است، نه با ياد تو غم،

خصمي و شفيعي و گواهي و حَكَم. هرگز بين ما نفَسي با مهر تو به هم.

آزاد شده از بند وجود و عدم.

در مجلسِ اُنس، قدح شادي بر دست نهاده، دمادم.

 خواجه عبدا... انصاري

رحلت جانگداز پیامبر اکرم(ص) و شهادت مظلومانه ی امام حسن مجتبی(ع) و امام رضا(ع) تسلیت باد. 

خشنودی خدا و استجابت دعا

امام حسن مجتبى عليه السلام:

 أنَا الضّامِنُ لِمَن لَم يَهجُس فى قَلبِهِ إِلاَّ الرِّضا أَن يَدعُوَ اللّه  فَيُستَجابَ لَهُ؛

 كسى كه در دلش هوايى جز خشنودى خدا خطور نكند، من ضمانت مى كنم كه خداوند دعايش را مستجاب كند.

 (كافى، ج2، ص62، ح11)

 دعا هنگام آسایش

پيامبر صلى الله عليه و آله:

 مَن سَرَّهُ أن يَستَجيبَ اللّه  لَهُ عِندَ الشَّدائِدِ وَالكَربِ فَليُكثِرِ الدُّعاءَ فِى الرَّخاءِ؛

 هر كس دوست دارد خداوند هنگام سختى ها و گرفتارى ها دعاى او را اجابت كند، در هنگام آسايش، دعا بسيار كند.

 (نهج  الفصاحه، ح 3023)

 حقیقت ایمان

امام رضا علیه السلام:

لا یستَکمِلُ عَبدٌ حقیقةَ الایمانِ حَتَّى تَکونَ فیهِ خِصالُ ثَلاثٍ: اَلتَّفقُّهُ فِى الدّینِ وَحُسنُ التَّقدیرِ فِى المَعیشَةِ، وَالصَّبرُ عَلَى الرَّزایا؛

 هیچ بنده  اى حقیقت ایمانش را کامل نمى  کند مگر این که در او سه خصلت باشد: دین  شناسى، تدبر نیکو در زندگى، و شکیبایى در مصیبت ها و بلاها.

 (بحار الانوار، ج 78، ص 339، ح1)

تكلم سر بريده با امام سجاد(ع)

روايت شده است كه حضرت امام سجاد(ع) به يزيد فرمود سر پدرم را به من ده. يزيد گفت: اين درخوايت هيچگاه انجام نخواهد گرفت. امام زين العابدين(ع) فرمودند: «أظَنَنتَ يا يزيد إني لا أقدرُ علي مشاهده رأس أبي و قد خفي عنّي» آيا گمان كرده اي يزيد همانا من قادر نيستم به ديدن سر پدرم و به تحقيق بر من پوشيده است؟! و صدا زد: «السلام عليكَ يا اباعبدالله، السلام عليكَ يابن رسول الله»

در آن هنگام سرپوش از سر مقدس برداشته شد و فرمود: «و عليك السلام يا وَلَدي يا علي» يعني سلام و درود بر تو اي نور ديده ام.

حضرت عرض كرد:« يا ابا أيتَمَني و ذَهَبتَ لَعَن الله مَن حال بَيني و بينكَ و ها أنا راجعٌ الي حرم جدي فاستودعك و أقرءُ عليك السلام»

و ناله و اشك از اهل مجلس بلند گرديد.

آيا تو برادر مني؟!

آمد به كنار قتلگاه و پرسيد:

آيا تو برادر مني اي خورشيد؟!

هر لحظه به فكرم، به چه حالي زينب؟

رگ هاي بريده‌ي تو را مي بوسيد

شعر از علي پور حسن آستانه

يكى از جاهائى كه مردم ميتوانند حضورشان را نشان بدهند، همين انتخابات است. نه از حالا، از مدتى قبل شروع كرده‌اند؛ كه شايد كارى كنند كه در اين انتخابات، حضور مردم كم شود. ميشنويد ديگر، مى‌بينيد؛ حالا در آن مقدارى كه به گوش مردم ميرسد، به چشم مردم ميرسد، در مطبوعات و در رسانه‌هاى گوناگون، دشمنان ما، از آن صدر گرفته است، كه مركز و قرارگاه فرماندهى جبهه‌ى كفر و استكبار است، تا اين پادوها و ايادى كوچك و پياده‌نظامشان كه همه جا پخشند - اينجا هم هستند، بيرون هم هستند - همه‌ى تلاششان اين است كه كارى كنند كه مردم در اين انتخابات شركت نكنند. من با تجربه‌اى كه از رفتار اين مردم دارم، و با اعتمادى كه به لطف خداى متعال دارم، پيش‌بينى ميكنم كه به لطف الهى، به فضل الهى، به حول و قوه‌ى الهى، حضور مردم در اين انتخابات، يك حضور دشمن‌شكن خواهد بود و با اين انتخابات، خون تازه‌اى به پيكر انقلاب و كشور و نظام جمهورى اسلامى دميده خواهد شد؛ حركت تازه‌اى براى او پيش خواهد آمد، نشاط تازه‌اى پيدا خواهد كرد؛ همچنان كه همه‌ى انتخاباتها همين جور است. انتخابات مظهر حضور مردم است؛ مظهر دخالت مردم در سرنوشت خود است.

 البته آفتهائى وجود دارد؛ بايد سعى كنيم اين آفتها پيش نيايد. مردم ما و كشور ما از انتخابات سال 88 بهترين خاطره‌ها و بدترين خاطره‌ها را دارند. بهترين خاطره‌ها حاصل حضور عظيم چهل ميليونى مردم پاى صندوقهاى رأى بود، كه دنيا را خيره كرد؛ بدترين خاطره‌ها مربوط به جرزنى‌هاى سياسى يك عده آدم نادان، ناباب و بعضاً معاند در قضيه‌ى انتخابات بود. خب، در هر قضيه‌اى، در هر حادثه‌اى ممكن است يك عده‌اى قبول نداشته باشند، معترض باشند. چگونه بايد اعتراض را نشان داد؟ قانون، راه معين كرده است. چرا قانون‌شكنى كنند؟ چرا براى مردم هزينه درست كنند؟ چرا كشور را دشمن‌شاد كنند؟ چرا برنامه‌هائى را كه عفونت تصميم‌گيرى‌ها و ترفندهاى دشمن از آن بلند و آشكار است، اجرا كنند؟ قانون، راه معين كرده است. آنجا ما گفتيم، به همه هم گفتيم، همه‌ى اطراف قضيه هم ملزم بودند كه بر طبق آنچه كه گفته شده است - كه مرّ قانون است - عمل كنند. چرا نكردند؟!

 آنها كارى از پيش نبردند. و تا اين ملت توى صحنه‌اند، تا اين پيوند وجود دارد، هيچ كس در اين كشور، در كارهاى خلاف، كارى از پيش نخواهد برد. كارى از پيش نبردند و نميبرند، اما براى كشور هزينه درست كردند، براى ملت هزينه درست كردند؛ چرا؟ با آن انتخابات باشكوه و پرعظمت، ميشد كشور اين هزينه را تحمل نكند.

 عوامل گوناگونى وجود داشتند. بايد اين براى ما تجربه باشد، بايد درست باشد، بايد همه مراقب باشيم. انتخابات مظهر حضور مردم و محصول آن، مظهر رأى مردم و خواست مردم است؛ بايد به آن احترام گذاشت.

ادامه ی مطلب را بخوانید...

تو مي آيي تا در چكاچك تيغ هاي به ستوه آمده، به نستوهي ايمان و عشق شهادت دهي؛

تو مي آيي تا ماناترين غزل هاي ديوان روزگار را به خامه‌ي خون هفتاد و دو ستاره‌ي شعله ور رقم زني؛

 تو مي آيي تا انسان حيران در كوره‌ راه حيات، به سرانگشت اشاره ات اعتماد كند...

ما شبي دست برآريم و دعايي بكنيم                  غم هجران تو را چاره ز جايي بكنيم

تمنای وصال

«مَكارِمُ الاَْخْلاقِ عَشَرَةٌ: صِدْقُ اللِّسانِ وَ صِدْقُ الْبَأْسِ وَ إِعْطاءُ السّائِلِ وَ حُسْنُ الخُلْقِ وَ الْمُكافاتُ بِالصَّنائِعِ وَ صِلَةُ الرَّحِمِ وَ التَّذَمُّمُ عَلَى الْجارِ، وَ مَعْرِفَةُ الْحَقِّ لِلصّاحِبِ وَ قِرْىُ الضَّیفِ وَ رَأْسُهُنَّ الْحَیاءُ.»

 مكارم و فضايل اخلاق ده چیز است:1 ـ راستگویى، 2 ـ راستگویى در وقت سختى و گرفتارى، 3 ـ بخشش به سائل، 4 ـ خوش خُلقى، 5 ـ پاداش در مقابل كارها و ابتكارات، 6 ـ پیوند با خویشان، 7 ـ حمایت از همسایه، 8 ـ حق شناسى درباره ي دوست و رفیق، 9 ـ میهمان نوازى، 10 ـ و در رأس همه ي اینها شرم و حیاست.

گريه‌ي امام زمان(عج) بر اسيري زينب(س)

حاج ملا سلطانعلي كه از جمله عابدان و زاهدان بوده، مي گويد: در خواب به محضر مبارك امام زمان(عج) مشرف شدم، عرض كردم: مولاي من! آنچه در زيارت ناحيه‌ي مقدسه ذكر شده است كه «فَلَأَندُبَنَّكَ صَباحاً و مَساءً و لَأَبيكَنَّ بَدَلَ الُّموعِ دَماَ» صحيح است؟ فرمود: آري! عرض كردم: آن مصيبتي كه در سوگ آن به جاي اشك،خون گريه مي كنيد كدام است؟ آيا مصيبت علي اكبر(ع) است؟ فرمود: نه اگر علي اكبر زنده بود او هم در اين مصيبت خون گريه مي كرد! گفتم: آيا مقصود مصيبت حضرت عباس(ع) است؟ فرمود: نه! بلكه اگر حضرت عباس هم در حيات بود او نيز در اين مصيبت خون گريه مي كرد! گفتم: آيا مصيبت حضرت سيد الشهدا(ع) است؟ فرمود: نه! اگر حضرت سيدالشهدا(ع) هم بود در اين مصيبت خون گريه مي كرد! پرسيدم: پس اين كدام مصيبت است؟ فرمود: مصيبت اسيري عمه ام زينب(س) است.

تلاوت قرآن توسط سر مطهر امام حسين(ع) در دروازه‌ي حرّان

روايت است وقتي  كه سر انوار امام حسين(ع) را به شام مي بردند، در اثناي راه به موضعي كه آن را حرّان مي گفتند، رسيدند. بر سر تلّي خانه‌ي يهودي بود كه او را يحيي حرّاني مي گفتند، به استقبال آن گروه بيرون آمد و آن سرها را نظاره مي كرد؛ ناگاه چشمش بر سر منوّر امام حسين(ع) افتاد؛ ديد لب هاي مبارك آن حضرت حركت مي كند. پيش رفته گوش فرا داشته ديد سر بريدهي امام حسين(ع) آيه‌ي«وسيعلم ااذين ظلموا اي منقلب ينقلبون» را مي خواند. يحيي از مشاهده‌ي اين حال متعجب پرسيد كه اين سر كيست؟ گفتند: سر حسين بن علي(ع) است. گفت: مادرش كيست؟ گفتند: فاطمه زهرا دختر محمد مصطفي(ص). يحيي يهودي گفت: اگر دين جد او حق نبود، اينچنين معجزه اي از او پديد نمي آمد. پس كلمه‌ي شهادتين را بر زبان جاري ساخت  عمامه اش را از سر برداشت و قطعه قطعه كرد به سادات داد و جامه اي كه پوشيده بود به خدمت حضرت سجاد(ع) فرستاد با هزار درهم كه اينها را در مايحتاج خود صرف نمايد.

جماعتي كه موكل سرها بودند او را نهيب زدند: اين چه كار است كه پيش رو گرفته اي و دشمنان والي شام را حمايت مي كني؟ از گرد اين اسيران دور شو وگرنه سرت را برمي داريم.

يحيي كه ذوق محبت و اخلاص را دريافته بود خادمان خود را فرمود تا شمشير وي را آوردند، تكبير گويان بر آنها حمله كرده و پنج نفر از آنان را كشت و سپس خود به درجه‌ي بلند شهادت نائل گرديد. امروز تربت او در دروازه‌ي حرّان معروف و مشهور است و او را يحيي شهيد مي گويند و در آنجا دعا مستجاب مي شود.

معجزات و كرامات امام حسين(ع)-عباس عزيزي

ازخيمه گاه زخمي آب
دود حريق العطش تا عرش مي رفت
_ امداد را _ پيچيده در شولاي طوفان
مردي
به نام آبي دريا
به شط زد ....

شعر از سید حسن حسینی

فرا رسیدن محرم حسینی، ماه عزاداری شهادت حضرت سیدالشهدا(ع) و یاران باوفایش، بر  عاشقان حسینی تسلیت و تعزیت باد.

«اللهم الرزقنی شفاعة الحسین(ع) یوم الورود و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین(ع) و اصحاب الحسین(ع) الذین بذلوا مهجهم دون الحسین(ع)»

«التماس دعا»

فلسفه ي كثرت ثواب عزاداران و زائران امام حسين(ع)

جناب حاج شيخ علي اكبر نهاوندي در توضيح و شرح اخباري كه در فضيلت گريه ي سيد الشهداء(ع) وارد شده است كه در برابر هر قطره اشك، خداوند مهربان گناهان گريه كنندگان را مي آمرزد، و در شرح آن روايات اين ملاقات و تشرف علامه، سيد بحر العلوم(ره) را نقل مي كند:

زماني سيد بحرالعلوم(ره) به شهر سامره مي رفت. در بين راه در مورد گريه بر حضرت امام حسين(ع) كه گناهان را مي آمرزد، فكر مي كرد. در بين راه ديد  عربي بر مركبي سوار است و مقابلش رسيد؛ سلام كرد و پرسيد: جناب سيد، شما را متفكر مي بينم؛ به چه چيزي فكر مي كنيد؟ اگر مسئله اي علمي است، بيان كنيد تا با هم صحبت كنيم.

سيد بحر العلوم(ره) گفت: در اين خصوص فكر مي كردم كه چگونه مي شود خداي تعالي اين همه ثواب به زائرين و گريه كنندگان بر حضرت سيدالشهداء(ع) مي دهد كه در هر قدم كه زائر بر مي دارد، ثواب يك حج و يك عمره در نامه ي عملش نوشته مي شود و براي هر قطره اشك، تمام گناهان صغيره و كبيره اش آمرزيده مي شود.

آن سوار عرب فرمود: تعجب نكن؛ من براي شما مثلي مي آورم تا جواب اين سوالات داده شود. در يك زماني سلطاني در شكارگاه از خدم و حشمش دور افتاده بود، در حالي كه خسته شده بود وارد خيمه اي شد...

بر روی ادامه ی مطلب کلیک کنید...